Artikel: Anderen uitnodigen voor een kerkdienst?

Het kan zomaar zo zijn dat dit je vraag was toen je hoorde over de actie om mensen te laten proeven aan de kerk! Gaat het wel om de kerkdienst? Is dat nu echt de plek om een niet- of andersgelovige mee naartoe te nemen? Een terechte vraag, als je het mij vraagt.

Niet de eerste stap

Het lijkt me hoe dan ook geen goed idee om de uitnodiging voor een kerkdienst te zien als een eerste stap in een relatie. Hoe zou je het vinden als een vage kennis of totaal onbekende op jou afstapt en vraagt of je met hem meegaat naar een familiediner of naar de receptie van een bruiloft? Ik kan me voorstellen dat dat enigszins ongemakkelijk wordt. Wanneer je de ander uitnodigt voor iets persoonlijks, doe je dat op basis van een relatie die er al is. Maar de kerkdienst is toch openbaar? Zeker. Dat beamen we graag. Toch moeten we erkennen dat de meeste bezoekers van een kerkdienst, dit doen omdat ze al iets hebben met het christelijk geloof of zelf betrokken zijn bij de gemeente. En met de hoge mate van jargon die we in onze kerkdiensten vaak tegenkomen, zal dit ook voor een bezoeker zo voelen. Wat dat betreft is er wat voor te zeggen dat je kerkdienst niet de eerste activiteit is die je uitkiest voor een uitnodiging.

Bijzonder

En toch… ook onze kerkdiensten zijn bijzonder. Hoelang wil je wachten totdat je een ander daarbij gaat betrekken? Zijn onze kerkdiensten het niet waard om eens te proeven? Waar wij diensten ‘gewoon’ kunnen gaan vinden of hoge eisen stellen aan de kwaliteit van een preek of band, zien we over het hoofd dat de ‘gemeenschap’ die kerk heet wel degelijk bijzonder is. En dan heb ik nog niet eens over ons geloof in God zelf of over de overtuiging dat Gods Geest aanwezig is en zelf tot harten spreekt. Natuurlijk, dat doet hij niet alleen in de kerkdienst (en het is prima als je liever ergens anders toe uitnodigt), maar zeker óók daar. Het lijkt me mooi om dat te kunnen proeven.